Terugblik expeditie 2006

Morgen vertrekt onze expeditie naar Alaska. Het is niet de eerste keer dat de Kempische Bergstijgers zich daar laten zien. In 2006, toen de berg nog de naam Mount McKinley droeg, was er een zes koppige expeditie met hetzelfde doel. De top van deze eenzame reus bereiken.  We kruipen in de huid van de toenmalige expeditieleden aan de hand van enkele fragmenten uit een verslag van Raf.

Het team bestaat in 2006 uit Jan Vanderlinden, Bart, Raf Schrauwen, Rudy van de Poel, Peter Croonenborghs en Urbain Lenaerts. Die laatste is er ook voor de 2019 editie weer bij.

Het is ongelofelijk indrukwekkend om in een klein propeller vliegtuigje hoog boven en tussen al die gletsjers en besneeuwde toppen door te vliegen. Zoiets enorm groots en wijds, bedekt met sneeuw en ijs heb ik (en de anderen) nog nooit gezien. Tegenover dit schouwspel verzinken de Alpen in het niets. 07.05.06 |Raf S.

Muurtjes bouwen rond de tenten om de scherpe wind tegen te houden is vaak een noodzaak. Een inkomboog getuigt dan weer van te veel tijd op rustdagen en jezelf moeten beziggehouden om niet gek te worden. Een fraai stukje bouwkunde in Kamp 4.

Medecine camp

Wat ook plezant is, is dat mijn plasfles niet is opengegaan in mijn slaapzak. Daar vreesde ik tevoren een beetje voor, maar mijn fles blijkt stevig genoeg te zijn. Of ze groot genoeg is een andere zaak. Ik kwam maar juist toe vannacht. 08.05.06 |Raf S.

Nu ik dit aan het schrijven ben is het bijna middernacht en is het -26°C. Mijn hoofdlamp ben ik buiten vergeten, maar het is gekkenwerk om nu mijn warme slaapzak te verlaten. Ik heb ze toch niet echt nodig, echt donker wordt het hier nooit ! 09.05.06 |Raf S.

Terwijl de anderen een toppoging doen blijf ik en Bart achter. Deze nacht Diamox genomen om te kunnen slapen. Namiddag is ranger Loomis een bezoek komen brengen. Hij komt later terug met een dokter. Ik moet mee naar de medical tent en ze vertellen me dat ik longoedeem (HAPE) heb. Meteen dalen is geen optie door het slechte weer. Ik blijf dan maar aan de zuurstof hangen om het mijn zuurstof/bloed verzadiging van 57% omhoog te krijgen. De rangers laat weten als ik de vorige nacht was gaan slapen ik waarschijnlijk gestorven zou zijn. Ik vindt het nog steeds erg dat ik niet mee naar de top ben kunnen gaan, maar nu ik dit gehoord heb, kan ik het beter relativeren. Plots komt Rudi binnen gewaggeld. Ze hebben gisteren met vier de top gehaald ! Rudi was sneller dan de rest en toen hij hoorde wat ik voorhad kwam hij direct, zonder uit te rusten verder naar de medische tent. Fierheid dat er vier de top gehaald hadden, maar ook het gevoel dat ik er toch nog bij hoor. Raf S.

Een dag later is het beter weer en kan Raf opgehaald worden met de helicopter. Hij gaat vanuit het basecamp met een militaire helicopter naar  Anchorage voor controle en wordt al snel ontslagen uit het ziekenhuis. Op 21 mei is de ploeg weer voltallig en kunnen ze als nog spreken van een geslaagde expeditie. Dat laatste wensen we uiteraard ook onze expeditieleden toe die morgen om 14u. in Zaventem op het vliegtuig stappen.

Ranger station
Ranger station
Advertenties

One thought on “Terugblik expeditie 2006

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s